Alkış Geri Geri

sırt üstü veya yanca

bir yalanca daha örtündü üzerime

üst odadan ses kaçırıyor eski pencerelerdeki imparator

yaz boyu perdelerin salınışına bakarak

sarılışını kuyulara sallıyordu beceriksiz

girdaplı bir bahçe gelincikler ve sen

kırmızı ışık yüzünden olmalı bu üstümdeki karabasan

söndürmeye gidiyorum

gidemiyorum ağzım içimde emekliyor

biraz daha uzatıp yeniden deniyorum

sezilmemiş kararsızlık ayazında ben denize izin yok

önce en küçüğünden başlıyor alkış geri geri

bitince büyüğüne bırakıyor sessizliğini

daha büyüğüne sıra gelmeden

aynı sesleri tekrar ediyor

en korkutucu yanı da bu

tekrar tekrar ediyor

başını aramaya gitti aynayı bulduğunda

tabana değen ayağını ve kapıyı açan ellerini anımsadı

bakınca o boşluğa kendisine şaka yapılacağını sanıyor

bir zemini olmalı düşüncelerin binlerce değil

korkunca kafasını duvara toslayan bir acısı nihayet

birde ölülerin her şeyi anladıklarına dair söylentiler kavuşuyor odaya

var olmadıklarını düşünebilenler için bir inançsızlık tartısı

ve adalet üstün geliyor

çarpışanların elemlendiği stabil adalet.