Allahaısmarladık/Güle Güle

Bir türlü aklımda tutamazdım çocukken;

Gidene ?'güle güle'' mi diyecektim,

Yoksa Allah'a mı ısmarlayacaktım kalanı...

Ya da kalan mı gülecekti,

Ben giderken.

Neyse ki

Ben büyüdükçe gidenler çoğaldı

Ve aklım erdi.

Gidenler çoğaldıkça ?güle güle ? demeyi öğrendim ben.

Ve böylece

Hep Allah'a ısmarladılar beni.

Bu yüzden,

Artık karıştırmıyorum sözlerimi.

Vakitsiz ayrılıklar geldiğinde,

Ezberim hazır.

Lakin Allah'a ısmarlanmak neden yakıyor canımı,

Neden hoşçakal dendiğinde

Hoşça kalamıyor insan.

Ne garip...

Sanki,

Giden gülecek de

Tanrı yanına alacak kalanı.

Ne acayip şey,

Ne acı...

Oysa ne gideni gülerken gördüm ben

Ne de kaldığımda tanrı açtı kucağını.

Neyse...

Giden güle güle gitsin de tanrım,

Sen, sana ısmarlananlara acı!