An Kaybından Ölüyorum

Soğuk bir kasım sabahı topuklu ayakkabının sesinin sahil kenarı boyunca yankı yaptığı

Martıların uçmayı bırakıp kendini denize attığı

Sıcacık bir fincan dolusu her çayın duvarlarda parçalandığı

Mendil satan yetimlerin yüzüne bakıldığı

Hatta bazen aklını yitirenlerin o mendilden aldığı

Ayyaşların alkolü bıraktığı

Tanrı'nın beni gözden çıkarttığı

İzbe bir günün sabahıydı,gittiğinde

Gitmemen için hiç bir şey yapamamıştım

Sevgisizlik değildi bu

Hele bu lanet repliğe kendimi hazırlamış olmak hiç değildi

Elim ayağım kesilmişti hoşçakal dediğinde

Sensiz hoşkalabilme ihtimalim,

Kendimi astığım farzedildiğinde arkamdan ağlayacak en az üç kişi bulabilme ihtimalim kadar saçma

Yanımda olman,global dengenin sağlanmasının en büyük etkeniydi

Ellerin ellerime değince

Ucu küvezlere değebilecek her merminin sönüyordu ateşi

Dar ağaçları su orucuna girip çürüyordu

Bir adım daha ilerliyordu yakınçağ

Dudakların dudaklarımı bulduğunda

Ölümsüzlük icad ediliyordu

Kanamak bana özgü bir olgu oluveriyordu

Şizofreniler antidepresan almayı bırakıyordu

Sonra sen dudaklarımda mayınlar patlatmayı bırakıp

Gitmeye meylediyordun

Sonu kanlı bitecek olan bir şiirin başlangıcına dönüyordum

Soğuk bir kasım sabahı,tanrının beni gözden çıkarttığı bir anda gidiyordun

İşte tamda o anda terörizme dönüşüyordu beş yaş altı her çocuğun mavimsi kahkahaları

Şimdi sonu kanlı bitecek olan bir şiiri bitiremeden kanıyorum

Adını son kez anamadan,

Fazlasıyla kanıyorum,

Beni öptüğün o anı unutuyorum

An kaybından ölüyorum..