An Sığınağı

"kime gitse

umulmadık çıkıyordu"

nasıl ardında bıraksın dengesini

parmak uçlarına mor nefesler çizili

göğsü rüzgar nakışlı

ipince sokaklarda

ateş çemberi evlerin ardında

ufak adımlarla gezinen kent cambazı

(ki rüzgarı çalmakla suçlanır)

"intihar moteli

numara yedi"

ortada edepli mi edepli bir masa

kent cambazı üzerine ne koysa

-misal düşen uçurtma kuyruklarını

pis sineklerin üşüştüğü şiir artıklarını

yağmur taşıran

kayıp sinemayı-

bana mısın demeden dimdik ayakta

köşede çarşafı haftalardır değişmemiş bir yatak

cambazın merakı;

"neden yataklar hep kıyıda köşede bırakılmıştır?"

ve kent söküklerini yamarken durmadan haykırır

"söyleyin bana;

acıyı, aşkı, intiharı

sararmış bir motel çarşafı kadar

kim anlatabilir sesi titremeden?"

odada bir de pencere

düşsüzlük boyunda

kent cambazı

tekil atlasların yalnızlık adıyla işaretlediği

duvar parçasını görür pencereden

önünde daima bir kadın bekler

güneşli günlerde şemsiyeli

yağmurlu günlerde gün çıplağı

kadın şimdiye aittir

öyle zanneder

cambaz katiyen, geç kaldığını söylemez