Ana Karnından Sesleniş
Seherde düştüm ana rahmine
Gecelerin tünemiş seher'bâzı
Nefes nefes girdi hücrelerime
Ve ben bölündüm
Anamın soluduğu tan vakitlerinde
Önce kulaklarım ?ol? emrine uydu
Oluştu gündüzün sessiz deminde
/Oluşmasaydı/
Bir çığlık düştü okyanusuma
Ürperdim ağıtın hıçkırıklarında
Duydum ilk kez ölümü hece hece
akıttı gözyaşlarını içine
et harcına maya bir bebek iştahıyla
Yaladı hücrelerim tuzlu gözyaşlarını
gözlerim ağlamayı öğrendi
Değdi yakamozlar enginlerime
ve kustu anam
dünyaya gözyaşlarımı
Ve nihayet eller tenime değdi seherde
Artık hikâyenin başladığı yerdeydi bedenim
Yırttım ilk defa tenimdeki çeperi
Ve yaşamın ışıklarını eritip
Döktüm kalbime
Bin hücremin eleğinde yoğurdum
her şuleyi
Ve saçtım anamın gözleriyle
gecelere
Yeter ki seher olsun nefesimin başladığı yerde