Analog Hatırlanış ve Biyolojik Cinayet
Analog Hatırlanış ve Biyolojik Cinayet
En iyisi seni yazmak, her zamanki gibi. Dijital yokluk içerisinde analog bir hatırlanışsın gecemin demliğinde. Ve ben her defasında devrik cümlelerimin geceye çarpışında, kendimi sana yalınayak bir gönül budağında kaptırıyorum.
Falanı filanı boş verelim; sen her zamanki hıçkırığın tuzusun ve benim tansiyonum sana hep yüksek. Ergonomik tereddütlerine dayatma çığlıklar bırakıyorum.
Bu gece de geç kaldın bana. Bu gece de bana geç kaldın. Geç kaldın bu gece bana...
Pulmoner arterimden aortama ve çölyak trunkusumdan sen-susluğuma kadar susuzum. Bunu da biyolojik hatalarımın yapısal cinayeti saysınlar; beni öldürdün, tebrik ederim.
Sevgilim, bir şikâyetin olursa haber ver. Aşk Bakanlığı, yaş haddinden bir güzellik yapıp bize, bizi bizimle barıştırıp mevzuat gereği kirli sakal aşklardan kayırarak "aşk memuru" yapacakmış. Sana talim, sana takip, sana feda cumhuriyetinde heyecanımı taktım koluma; sana geliyorum.
Vardım. Ben bir varlıktım. Sen, susmaya gönüllü iz bırakan varyasyonu gönlümün zinde varlığına takık bir antidepresan... İçtim, bağımlıyım.
İyileşmek istemiyorum.
Yolun ucunda köprüyü görürsen köprücük kemiğimden iliğime kadar seni arzuladığımı kalbinin not defterine yaz. Yaz da mı olmadı? Sonbahar var. Sana, bana, bize bahar hep var.
Katıksız mal olunan bekleyişe zülüf de döküldü. Ağlamam bundan.
Dilara AKSOY