Anıların Sensizliği

Sonbaharın mahzun kırmızısı

Mekan tutmuş hüznün yapraklarında

Gözlerimde kırıstal kırıntılar

Bir küçücük umut

Dönüşünü bekliyorum

Yorgun zaman dilimlerinde

Pas tutmuş bir hiçlikle.

Dağınık bir su gibi ruhum ,yorgun,

Gömülür her damla yaş

Gölgelerin yalnızlığına.

Anıların sensizliğe açılan perdeleri

Kanırtır yokluğunun kabuk tutmuş yarasını.

İnce bir hüzün karışır

Donuk bakışlı gözlerimin gizine.

Uzaktan çok uzaktan

Bir kavalın yanık sesi yol alır

Sonbahar rüzgarlarının hoyrat uğultusunda.

Tutuşur anılar deryası

Gün batımı kızıllıklarda

Ben yalnızlığım ve hatıralar

Yer bulur anıların bekleme odasında.