Ankara Caddesinden Başka Bir Aşk

unutulmaya yüz tutmuş

haziran sadeliğiyle baktım

sakız kıskancı örtülerde

kalmış parmak izlerine...

çocukluk baladıyla oynaştı

balıklar caddelerde muzip

hangi adımımı aklımda tutsam

tutsam çıngıraklı bebelere götürüp

kartalın bakışındaki yeryüzünü...

yazlık sinemalardan sonraki uykuya vurgun

duracak mı ritmi kalbimin

sokağın tozu,kırıntısı ekmeğin dolaptaki

doluşacak mı saçlarıma annesiz...

karıncalar taşısın isterim tabutumu

cesedim nihayet böylesine kaprisli

toprak bu ilk ve son heyecanımdan bezgin

örtüsü hoyratça yırtılmış masaya bırakılmış

artık bir suda kalır mı ki aklım

şefkat yoksunu çocuklardan sakladığım

yorgunluğumu

alır mı ki zaman kibiri puslu

nerde bıraktığımı bilsem

şiirlerde kalan tuzunu

hiç

bir daha der miyim

tadım

tuzum

hep bir sonramın önsözü...

sana bakmamın sınırıydı insan güzelliğin

gün batımlarıyla hırpalanmış bir de

kış kırıntılarıyla dolu ilk defterimin arasında

bakımsız kentler

ve sevilmeye zaman bulamamış odalar atlatmış

saç döküntülerine acemi ilkyazlar yakıştıran...

sen ruhumun kenar kıskacıydın

ve sana bakamayınca toparlayamadığım zaman

şimdi dolaşıp duruyor ayaklarıma...

hiçbir biçime sığmayan bir sıkıntıda

binyıl sonrasına arsız çocuk

ihtiyarlığı yüzyıl öncesinde unutulmuş ...

"ankara caddesi bizimdi

tüm öğle sonları bizdik

buz saplı sızılara küstah

şarkılar sonlanmadan uyku bilmezdik

umutlarımız mevsim seçmezdi

gitmeyi hiç seçmedik

hiçbir yerde kalmadık da"...

"artık

artık demek var

sonu belirsiz öykülerle meşhur

bütün eylemlerden geçtik

ve kesinkes

ankara caddesinden başka bir aşk bilmedik...

bütün akşam kuşkularından uzak

göğüs göğüse çarpıştığımız kendimizden

ürettiğimiz mutsuzlukla avuttuk kanamalarımızı...

şimdi gözümüzde büyüttüğümüz

sözünü etmeye bile üşendiğimiz hayata

ve acılarımıza küçük gördüğümüz ölüme

artık demek var...

artık

ankara caddesinden başka bir aşk yok"...