Ankara'da Akşam

Güneşin yüzü soğuk, Ankara'da

Bu ne yaman ölüm rengi

Hayat donuk, hayat bayat

Bir adım ötesi beyaz çizgi

Ay gelmez oldu pencereme

Gönlüme de deli rüzgâr

Kayboldu yeşil gözlerimden

İçim soğuk, yüreğim anılar kadar

Kış bahçesindeki perişan hayallerim

Odamı süsleyen karanlığa büründü

Radyonun düğmesini her çevirdiğimde

Yalnızlığın türküsü gözlerime sürüldü

İçimdeki ses ayaza mahkûm şimdi

Her şarkıda kendimi buluyorum

Rüyalarım beyaz, ben kardan beyaz

Sesim bile beyaz. Hiçbir şey görmüyorum

Bir Aralık akşamı Ankara'da

Ellerim birbirine yetmez oldu

İnatla tutundu dala yaprak

Sonra, sarı sarı düştü toprak oldu

21 Aralık 2018 / Cuma