Ankara'lı Bir Eylül

Ankara'da bir eylül günü, şaşkınım

Uzakta beni dünyaya ortak ediyor korna sesleri

Ve şafak söküyor

Yırtıyor çünkü ezanlar sabahları

Kahrolsun, beni şu yalnızlığa iten dillerim

Şedid, hain, çirkef sulardan telsiz geçip

Bir imdat çağrısıdır ,

rabbim tut beni yoksa düşeceğim.

Yoksa güzelliğine kanacağım sanatın

Güzelliğin zulmüne ortak olacağım

Çünkü yükselirken daha çok düşüyor sanki insanlar

Daha çok makina , yemek , yatak ve uyku

Kolonlar, kirişler ve paslı, gıcırtılı gülüşleri çocukların

Deşiyor bir zaman olmaksızın ve yorulmaksızın imanı

İmanı deşiyor göğüslerde genleşen dünya

Ankara'da bir eylül günü , şaşkınım

Bir eylül günü, Ankara'da

Göğsüm habire daralıyor.

İnsan rengi ve biçiminde kanıyor dünya

Beyaz ten, soluk beniz biraz esmer ve kumral

Çitlerle çevrilmiş merhamet kibire evriliyor

Dönüyor durmaksızın ilahlık şerrimizden

Kitaplar birer silah, insanlar birer tahta

Ankara'da bir eylül günü, şaşkınım

Yorgunum hem de hep kendime rastlamaktan

Her tahtaya bir kurşun isabet ediyor

Haklı ya da haksız, iyi ya da kötü

Herkes birşeyler haykırıyor

Ankara'da , Ankara'dayım üstelik

Ve üstelik şaşkınım

Yorgunluğumun başkenti.

Öyle düşüyor öyle düşüyor ki ruhum

Onu tutup kaldırsam masumiyeti kirlenir

Düşenin adetidir çünkü tutunmak

Tutunmak ve tapınmak tuttuğu dala

Oysa bir aşkın şavkıdır parıldar gözler

Kara çarşafına bürünüp kaybolur zaman

Ankara'da bir eylül günü , şaşkınım

Hep hatırlamak için bir not;

Tütünler menekşelere sarılmalıdır her zaman !

Akşam bültenlerinde şükretmek

Yardım kuruluşları bir nevi mastürbasyon

Böylece uyutulup dinlenir vicdan

Ankara'da bir eylül günü, şaşkınım

Korkarım vicdanım sükun bulmayacak

Dinmeyecek örse maruz kalan çatallı sesim

Yörüngemde tavaf edecek sabaha dek yıldızlar

Onlar işte bir hayatı ansızın patlatacak

Yıkacak gönüldeki putu elindeki baltayla.

Ankara'da bir eylül günü, şaşkınım

Yok ki kuş yuvalı örümcekli mağaram

Yok ki tasalanma diyenim, tasalanmayayım

Hepi topu şapkamın siperi var

çatık kaşlarım ve asık suratım

Sanki ölümsüzlüğün meşalesidir

her yerde çam ağacı

Bir tek mezar bile görünmüyor etrafta

Nerede bunca ölü ,

kendisini bir zamanlar tanrı sanan?

Bir zamanlar işte, bir varmış bir yokmuş gibi kaybolan.

Ankara'da bir eylül günü,

adının saksağan olduğunu öğrendiğim kuşlar

cirit atıyor etrafımda

Ben onlara niçin söz etmiyorum fır hattından

Onlar niçin görmüyor içi kan dolu gövdemdeki yarayı

İşte bir kez daha iç çekip duruyor dünya

Nükleer silahlar, kimyasal bombalar ve reklamlarıyla

Bir kez daha iç çekip duruyor babalar

Omuzlarındaki yükü seziyor kırılan dizlerinden

Kimse şerrinden emin olamaz oysa hayatın

Bin yıllık emellerle planlar yapılır gene de

Üstelik Ankara'da bir eylül günü , şaşkınım

Yaşamakla itham ediliyorum fazla ütopik düşlerde.

Ankara'da bir eylül günü , hayretler içindeyim

Vurulmuyor alın çatından nöbet tutarken asker