Anlamazsın

ayaklarının altındadır kurduğun dünya

kaygan bir zeminde olduğunu anlamazsın,

anlamazsın yaşanan çelişkiyi

göremediğin maskeler vurur seni

düşüncelerin savrulur dört bir yana

kinlerin,nefretlerin,sevgilerin ve değerlerin

hepsinin toplamı kadardır yalnızlığın

anlamazsın

bunalırsın bir anda,kapılar kapanır yüzüne

karanlık bir dünyada bulursun kendini

gözlerin yağmur bulutlarını toplar kirpiklerine

ağır ağır damlalar oluşur gözlerinde,anlamazsın

içine yağdığında küçük bir çocuk ıslanır içinde

kör bir şehrin karanlık sokaklarında dolaşırsın

ne şehir kör olduğunu bilir,nede sen sokakları

öylesine bir gezintidir zaman gecenin gizeminde

anlamazsın yinede gecelerin gizemini

uzaklarda bir sokak lambası yanar

gidesin gelir birden,gitsende ulaşamazsın

az ileride bir köpek çöpleri karıştırır hızla

duvar kenarında yalnız bir kedi yavrusu

simitçinin sesi duyulur sabahın ilk ışığında

tebessümle bir adam geçer yanından

anlamazsın

oysa ne kadar monotondur her şey

ve gerçekler ne kadar acıdır

güneş yine ilk ışıklarını saçar dünyaya

sen ise hala karanlığında kalırsın

içinde küçük bir çocuk ağlar sessizce

geçde olsa uykusuz gözlerde uyanırsın