Anlamsız Oda

Sarartmıştı güneş penceredeki tülleri

Sahi kaç zamandır güneş gülmüyordu bu pencereye

Duvarlar kararmıştı kışın tüten soba dumanından

Sehpanın uzerindeki devrilmiş bardak

Ve ondan dökülen son damlanın bıraktığı iz

Gözyaşı gibi akmış tozlu sehpanın üzerinde

Günah gökyüzünde süzülen bir iyilik gibi

Kurumuş ormanda yeşeren tek ağaç gibi

Seni o damla misali sevdim

Zemherinin çatlattığı ellerde sevdim

Cemrenin düştüğü toprakta

Ayrılığın sonbaharında sevdim

Ben en güzel seni sevdim

Boşver artık manası yok

Ederi kalmadı hiçbir şeyin

Oluru kalmadı hiçbir lafın

Tek başıma kaldım bu anlamsız odada

Üzülmüyorum eskisi kadar

Duvardaki fotoğrafa

Biliyorum zaten

Anlamsız 'O' da

Anlamsız oda