Anlarsın Yalnız Olmadığını

Dokunur elleri yalnızlığın

Ölüm gibi soğuk

Bol yıldızlı bir akşamda

Lodos sürgünü bir şehirde

Ağrılı bir yürekle yürürsün

Bomboş caddelerde

Yaralı düşlerinin

Kan oturmuş gözlerinde

Büyür ayrılığın hüznü

Sararıp düşen yapraklar anlatır

Son mevsimin yaklaştığını

Gitme vakti gelmiştir artık

Kimsenin uğramadığı o semte

Diğer adı unutmaktır ya suskunluğun

İhanetin kelepçelediği sözler

Sıkar durur boğazını

Maviye dair resimler hükümsüzdür artık

Konuştukça eskir her şey

Kadehin kan kırmızı dudaklarından öpersin

Sarhoş bir şarkıda can verir aşk

Hani bir sevdiğin vardı

İçinden nehir geçen bir şehirde

Bırakıp bütün ağrılarını geride ona gidecektin

Kış yorgunu akşamları soyunacaktın gözlerinde

Suskun geceler bitecek

Nisan yağmurları başlayacaktı

Başka türlü bir şeydi senin istediğin

Mayıs yeşili günlere uyanacaktın

Olmadı

Sonra

Bir kasım akşamı

Sabaha karşı

Sıcak bir el dokunur omzuna

Dost bir tebessüm büyür gözlerinde

Anlarsın yalnız olmadığını