Annem

Sevgi dolu nur yüklü canım annem,

Nasıl anar, neler anlatayım sana dair.

Açsam perdeleri, girsem gizemli dünyana

Keşfin olurum, sahranda saklı kalan gizemin

Seni anmak kolay, anlatmak çok zor.

Sınırsız tarifler taşıyorsun ve sen anıldıkça.

Düğümlenir katran karası boğazımda

Buğulanır gözlerim, sonsuz boşluğa dalarım

Oğlun olmak en büyük paye bu dünyanın

Okuryazar değildin, ümmiydin ama olgun

Gözlerinle okur, nakış işlerdin kalbinle

Öğretirdin, rehberim olurdun öğretmence

Düşlüyorum çok özlüyorum canım annem

Kor bir çığ gibi birikir sinemde hasretin.

Elimi tutsan diye dualarım olur, ama uzak

Hasretim olursun, düşüm olursun, umuda yenik.

Fidan endamın süpürge saçlarınla

Deniz feneri, ay yüzlü cemalinle

Kucaklayışını ve saçlarımı okşayışını

Yaşıyorum her gün dizlerinde yatarak.

Seksen beş yılı, durgun bir yaz gecesi

Baş başa idik ve 'Oğlum' yat artık sen,

Ben iyiyim demiştin, hâlbuki son gecendi.

Üzme kimseyi helal etmem hakkımı yoksa eğer.

Anne sen gittin ebedi istirahatıne,

Kalakaldım, boynu bükük çaresiz yetimce.

Can damarlarım kesildi, menbam kurudu.

Yazlarım kavurucu sıcak, kışlarım çetince.

Seni anlatmak mısra ile ne mümkün.

Sınırların el vermiyor, hudut çizemiyorum.

Seni tanıyanlara soruyorum seni anne.

Ve ancak kabrini görebilsem ömrümce