Anne'ye

ağlamadım ki

gözlerime biriken kan çukuruna inat

avurtlarımda söndürdüm

ağaç büyüklüğünde yangınları

oysa kabarmalıydım içimde deniz kadar

vedanın o haşmetli sessizliği döverken duvar boyalarını

kapılar vurulurken peş peşe

son kez sırtlanacaktım seni

sen son nefesini tutarken soluk borundan

dudaklarından okunacaktı o görkemli veda

düşler düşecekti gözümden yaş yerine düşüme

ağlamadım ki

tenle beden toprakla çiftleşirken

ah hüzzam ah

nasılda yapışırsın böyle zamanda

ümüğünün ortasına

yutkunsan olmaz

tükürsen ...

‘'eyvallah anne''

- 23.02.2018 -