Apokalips

Yaslan kendine

Her kurşunu gözleriyle sınayan

Ey hatırlanarak unutulan labirent

Ağırdır sevda bildik ölümün simyası

İnsan ölmektir biraz

Aşk varolmaktır

Ne hayin sevilmedir dur

Gözlerinde düşecek cemre

Bir mevsimin özeti ne kadar yeşil

Sabaha karşı biter her yalan

Aşk çekilir kıyılardan son rüzgar

Adam yabancı bir şehir maketidir

Kumdan şiirler ve soyunmuş yüzü

Maskenin soğuk gölgesinde

Her yalan biraz eksilmektir

Gecikmeler kendine ulaşamaz Güz

Ekledim bu yüzden ömrümün öznesini

Sarı evet sarı ufkun gizemli

Sayfası kırık harfler kitabı

Aşk alıngandır haydi kanıtla

Kül olmadan lav sonatı

Ateşle öpüşen son bir deniz unutma

Çözülür gök kuşağı avuçlarımda

Bultlar gecer bir serçenin ıslak meridyen

Kırılır suyun rüzgara değen yanı

içe batan iki kanadın kan

Öylesine eylül bu unutkan

İşte yırtıldı ruhta bu son bahar

Öpe bilir miyim seni Mona Roza

Senin bir tek beni sevme farzın var

Dedim tek ihtimal

Thoth'un el yazmasında bir masal

Hepsinde senin bir tek beni sevme andın var

Babil de açıldı mezarım

Göz çukurumda unutulmuş bir Ay

Dışarısı yanlış dışarısı kirli bir çağ

Siyah illüzyon yanılsamalrında

Kendini aldatan insan suretleri

Çoğul yalnızlıklar/ kıyıya vuran tanrılar

Haydi gel içime/ kapat kapısını üstümüzde tabutun

Dışarısı intihar...