Aprantiler

hep bir kırıklık ve hep bir çoğalmayla

uğulduyor oda

koyu düşünceli seslerle dökülüyor duvarlar

terime sığınmış çığlığının

kimler pıhtılaşmış içinde

ne çok boyutu var gözlerinin

tüm masalların felaketi

karalanmış kirpiğinde

hepsini

hepsini düşür kendinden

hepsini ben saklayacağım

aydınlık bir yol uzanıyor önünde

sarı bir şimşek yakacak tüm yitik kentleri

son ıslığını çalan kirli çocuğu çıkaralım

bu esrik geceden

tüm günahları af olsun

biraz sen olsun

biraz ben olsun

salalım gitsin düşlerine

nefesimizde gizlenen yüzyıl büyüklüğünde bir tay

sınır tanımayan direnişçiler gibi

koşuyor yüzümüzde unuttuğumuz ateşlere

şimdi

tüm yalnız çocuklar

yakıyor kimselere anlatmadıkları dertlerini

şimdi

derin bir soluk al

şimdi

bu doyumsuz sevecenliğe

boya kendini...