Ara sıra olduğu gibi

Ben umudun karşı komşusu

Mazinin üst komşusu

Saadetin kapıcısıyım.

Gri bir odam

mor antre içinde saklı anılarım var,

miadı dolmuş sevdalarım var.

Ara sıra olduğu gibi;

Umudun benden kaçışları var.

Belki dedim inmiştir maziye

bende indim ardı sıra maziye

baktım karışmış umut araziye,

neyse dedim artık,

Gece oldu

Can sıkıntısı doldu.

bir adı mutluluk diğer adı saadet

gittim kapısını çaldım umutsuz

kırpık fısıltılar duyuluyor uçsuz

alacalı ışıltılar görülüyordu pervassız,

neyse beklemeye koyuldum umutsuz

Sonra farkına vardım ki

kapısında bir not ; '' SAADETİN KAPISI UMUTLA AÇILIR''..

Diye

zaten umutsuzdum..

salındım merdivenlerden aşağı

attım bir sağ bir sol ayağı

indim maziye

moralim sıfır

mecalim kısırdı

Sesim istiridye beyazı,

söylenesi gereken sözlerin uykusu vardı

uyuttum cümle cümle dilimin ekşi yerinde,

Arsıra olduğu gibi;

geçende olduğu gibi

Yine indim maziye;

yad ettim iyiyi kötüyü,

Dev ölü sıçanlara benzeyen

steyşınlar park edildi önüme

al dediler dostum anahtarı senin,

sanki derdim araba

sanki derdim paraydı

Cüzdanımda banknotlar renklerini yitirdi be.

altı sıfırlı paralar bile alamaz

derman olamaz derdime,

ne arabası

ne parası dostum,

benim maldan yana

benim mülkten yana değil derdim!..

Okyanuslar gibi gri dağlar gördüm rüyamda,

üstlerinde hiçbir evin ışığı yanmıyordu,

tabutlar vardı sadece; yürürken konuşan

ve sürekli birbirini gömen gri kumlara.

onların gizemini aydınlatmaya çalışıyorum saadetin gölgesinde.

ara sıra olduğu gibi...