Arafta Kaldık
Tutmuştu elimizden bir pir
Ziyasına kanmıştık aşk pınarının
Gözlerimiz kamaşmıştı gönlümüz kanmıştı
Ve ne varsa ayrılıktan yana yanmıştı
Hızlı çıkışlarda inişlerin gazabı kesti yolumuzu
Nazar değdi nadanların anlamsızlığından
Yine hicran yarası büktü boynumuzu
Ellerimizde pişmanlık sızılarıyla beraber
Tekrar başa döndük arafındayız dünyanın
Kollarındayız dünya denilen hülyanın
Kim anlar ki bizi bundan sonra
Anlasalarda ne yazar
Tükenmek bunun adı
Bitivermek azar azar
Hangi Leyla avutur
Hangi Şirin merhem olur yaramıza
Böyle perdeler inmişken Mevlayla aramıza
Mecnun gibi çöle düştük Leylamızda yok
Ruhumuza düşman bir bedenle yaşıyoruz
Don Kişot vari gölgemizle savaşıyoruz
Yok ki biliyoruz bu uğraşın galibi
Gönlümüz açken böyle sevgiye
Yine de sen tut ellerimizden
Sahip çık bize
Ey kainatın sahibi....