Ardında Bekleyen Biri Değilim Artık
bir vakitler sevdaya açardım gözlerimi her sabah
dilimde yarin adı
damağımda aşkın doyumsuz tadı...
şimdiyse unutmak diye kahrolası
hiç bitmeyen bir kabusa açıyorum gözlerimi
yüreğimde onun yokluğunun yarattığı bir boşluk
ve hayata dair anlamsızca bir bakış
bu zırhı indirmek yüzümden ne mümkün...
zaman her şeyin ilacı derler
elbet haklılar
fanidir çünkü insanlar gibi acılar da
geçmese de yürekte yankısı kederin
daha az kanar yaralar zamanla ...
mesela ben
yari düşünmeden geçmez gün
bitmez gece
ve onsuz olmaz rüyalar
deyip dururdum da kendi kendime
meğer onsuz da aydınlıkmış gün
o olmadan da nefes alabiliyormuş yüreğim, anladım
belki de onsuzluğu kabullendim
neden her neyse ne önemi yok hiçbir düşüncenin...
artık bir görsem denizimi
şöyle bir baksam güneşime uzaklardan demiyorum
bin adım uzağımda olsa da
ya da bir adım uzağımda
mesafelerin önemi yok artık aramızda
'geliyorum, bekle ' dese de
tuhaf bir his bu, ama
Artık Beklemiyorum...