Arkana Dönersen - 1. Gün...
Durgun mecranın yabancısı
Ölü mavinin şakaklarında
-tetiklenen uykum-
Gözgüsüne suskun çığlık çiziyor
Kabardıkça ruhu
Baktım
Sislerini aralayıp boğuluşuna
-yüzüm senden hatıra-
Bir çakıl taşı kütleni bozsa
Çalkalanır -şikâyetsiz-
L. da Vinci çözmüş
Yer değiştirtemez dalga
Rengine karanlığı sür
Sür ki
kucakladıklarınla çekil uzaklara
Kanat istemez cesareti olan balığa
Uçurum sevmez ezber edenleri
-düşsede-
Kırılgan sızı
Ağır bir sanı
-Dün maviydi yarın da mavi-
Nasıl olsa...
Aşkın önlüğüne çivit döküp
Sazağı yaman esse de
Takılır sırtına göçlerden cayan kuşları
İçimde akan sıvı burgu
-Kalbe sahaf girdabına eskil kum-
Hasret çekse de tuz
Tülden bürgünü göğe ağar
-geçte git-
Ceset sayarım uçmuyorsa
Mevsime tedirgin
Belki bir gün fısıldar meltem baharı
Şimdi korkulu soluğuna üveyleşen kadırganın omurgası
Ahh!
Can yakıyor
Benliğe sokulganı
Bulutların üstüne pul pul serilmiş
Kumulları öpemeden düşürür ışığı
Soluktur gün
Karanlıkta tan kaldırdım kimse görmüyor
Rüzgâra verilen mektuplar kavruk
Duman sanıyor sıhrî olan
Suyun yırtık gelmiçini diker gramerindeki ruhu
Kendine eziyet eder
Ağlarını toplar balıkçı
-ellerim kuru-
Azizlerine inat sürünür bu sanrı
-sessiz-
Ateşe geri dönen su
Ateşe geri dönen su