Artıkları Yaşamak'ın

I.

el alemden ziyade

umutlar yazdık

güneşin

parlaklığına.

kalınca çizdik sonra

altını

kırmızı kalemlerle.

II.

yanlışları

sakladık dillerimizde.

özledik;

anne kucağını,

baba ocağını,

büyümeye başladık.

III.

baş harflerimizi

hesapladık

herhangi bir sakız falında.

IV.

kitaplarımız vardı,

cin ali'den acımasızlara uzanan;

tozlanmış raflara

terk ettiğimiz.

V.

yolları koştuk

düşerek,

dizlerimiz kanadı

acıya teğet denkliğinde.

VI.

saklandığımız duvar arkalarında

cesurca bekledik

sobelenmeyi.

ki ebeleyemedik sırf bu yüzden

hiç kimseleri.

VII.

özgürlüğün son bulduğu masalarda

portakalları soyduk

kabuğun bağlantısını hiç koparmadan.

güller yaptık onlardan.

bir de afiyetle yerdik,

yerli malı haftalarında.

kurşun kalemlerimiz alınırdı

okulun ilk haftası.

hem de deste deste

uff! o ne zenginlikti öyle.

VIII.

ne zaman bir karanlığa denk gelse

arkasından saldırırdı uykumuz.

çocuktuk bir zamanlar,

sadece sevimli bir çocuk.

IX.

yürüdüğümüz yollar

yabancılaştı an sonrası.

X.

tek kişilik numaralara

yer vardı biletlerimizde

şehirler arası kara sularında

ve bilmediğimiz sokağa

terk edildiğimizde

elimizde bulunan

ucuz bir valiz sapı...

XI.

ne vakit bir çocuk görsem

yağmurdan ıslanmış

mendil satıcısı,

'güzel günler göreceğiz çocuklar, inanın

motorları maviliklere süreceğiz...' (*)

ek:

yeşerdi umutlarım;

barışa , insanlığa, dostluğa, aşka...

hayata, yaşamaya, yaşlanmaya...

sessizliğe...

zamana...

güneşe ve aya ve hatta yıldızlara...

garip bir bedene

yalnızlığa.

velhasıl;

//ona, buna, şuna.................

kızılay/ankara

yirmi altı aralık iki bin on iki

*nazım hikmet ; nikbinlik