Arya'nın Atlarını Güldürdüler - 2

-Kadınlığı da bitmiş biri, elvedalarla avunur-

Dış kapının mealinde yorumlamışlar seni

Gramajına uygun mabetler sunmuyorlar sana Arya

Dozajı sulak yerde büyümüş bir filmin edilgenliğinde ağardı bu saçlar

Şiyar yıldızların telvesine çarpmış yüreğin

Mahremiyetini kaybettiğinden bu yana

Yarınsızlığa mühürlenen röntgenlerin var artık senin

Şiiri yutarım; ama seni yutkunamam

Hazımsayamıyorum müftü benizli yalancı kokuları

Sen sohbaharların yumrusunu neşterle kazırken küçüldün gözlerimde

Ellerinde hurafeye dönmüş anafartalar

Üstelik sararmış

Haddini aşarak sarılmış sana sırtını dönen köşe başları

Sen sokakların yurt sayfalarında infilak

Sen doğarken kucağında annenin

Sütünü emdiğin marazlı değildi

Ben yoksam yanında gökyüzündeyim demiştim

Dediklerimi harfiyen öldürmüşsün kırılan kanatlarında

Zoraki uçurmuşsun sıfır beden mutlulukları yatağından

Yastığının altına gizlenmiş uğur gülüşleri

Bin adam trencilik oynadı da seninle

Altta kalanın canı yandı Arya

O altta kalan bendim

Tımarhaneliğinden boşanıyor şimdi sabreden dermiş

Umduğum kadın, kalp yordu tecessüs ederken ötekilerin fıtratında

-Hadi göm duyularımı

Hatırımda eskilerin kalsın biraz-