As Beni Mısralarına Sofia

Bir gün

akşamı da alır gelirim yanına

uzak denizlerin ardına kaçarız

en az kuşlar kadar öperiz gökyüzünü

notaları, kırlangıçların göçüne asarız

uçmaları içeriz özgür kadehlerden

Cemal Süreyya dinleriz Sofia

biraz da, fazlaca özleriz...

Bütün sarhoşluğu biter dizelerin

sonra,

sonra yalnızlığa çıkar tüm sokaklar

sesi kesilir yıldızların

saçları deniz kokar tüm martıların

yüzümüzde

günahkar sevinçler biriktiririz

boş ver be Sofia

ayrılığa bölünde de bütün uyaklar

aldırma

inan ki, biz böyle de güzeliz...

Bilirim Sofia

payına düşeni yaşıyor her insan

payım ol istedim bu yüzden

yıldızları tutuklu, güneşi mahçup bir ülkenin

yediveren bir iklimini taşırken bedenim

bazen, yolculuklar da yoruluyor

susuyor gönlümün vokali bir bir

ve gün geliyor

en sevdiğim şarkılar da düşüyor dilimden...

Cinayete kurban gitmek istemediğimdendir

hiç kimse beni sevsin istemiyorum

hiçbir gidene benzemiyorsun çünkü sen Sofia

bu yüzdendir

hiçbir intiharı senin kadar özlemiyorum...

Bir seyyahım gözlerinin içinde

yanaklarımda senfonik tebessümler biriktiriyorum

acıkırım diye olur olmaz yerlerde

ceplerime birkaç şiir sıkıştırıyorum

ayrılığın mevsimi yok be Sofia

rengi ve ırkı da

kendime sarılıyorum sımsıkı üşümemek için

ve annesi sensin diye tüm kelimelerimin

ben hep aynı yerde öyküleniyorum

Hani ''KAL'' deyip de gittiğin o sokak var ya

işte orada Sofia

son yolcusunu alır gibi bir trenin

bize dair umutlar yeşertiyorum...

Sen diye, sana diye yürürken acılara

düşsem bahtına yıldızlar gibi

umutlarımın üzerini örter mi umutların

bilmiyorum

Sen ki yetmiş iki dilde tek karşılığı aşkın

as beni mısralarına Sofia

üşüyorum...

Acılara inancını yitirmiş biriyim artık

hüznü yaralarımın ortasına batır

batır ki

arınsın gidişinden kimsesizliğim

kaç sensizliktir ki, ölemiyorum ...