Asım'ın Nesline Çağrı

Küflenmiş bir geçmişin, gizemidir gördüğüm

Ya da sakladığındır, öz kendinden kendini

Zıtlıklar aleminde, saf fikirler; kördüğüm

Kaçmanın gereği yok, taşırarak bendini

Neden kaçar ki insan, sevildiği şehirden

Gökkube yıkılırda, hüzün kaplar içini

Mazisi akar gider, yosun tutmuş nehirden

Kıyısında o cami, minberinde has çini

Kımıldamaz yüreği, çalan ney'in sesinden

Sağa sola sallanır, kafa kırk bir yerinden

Gerçeklerinden gafil, vazgeçmez neşesinden

Motifleri yurdumun, sarsmalı çok derinden

Köpürsün duyguları, titresin uzun uzun

İklimi yerindeyse,varsa biraz mizacı

Hayat gerçeğe şamil, ikizi ruhumuzun

Gayrı ellerde sefil, sonu başından acı

El alemin elinde, tarumar olur zaman

Tutar gibi görünür, nasırlı ellerinden

Aslına tekme atar, içi dışından yaman

Nice küfürler akar, riyakar dillerinden

Çıkar giyindiğin o, garbın pot libasını

Yetmez mi üç asırdır, taşıdığın sırtında?

Seni senle vuruyor, boyalı şer basını

Mesulsun tüm bunlardan,unutma hak katında!

Asımın nesli diye, çağırdılar öteden

Gönül gözünü aç gel,vakit kalmadı artık

Kuyunu kazıyor bak, seni yüzden metheden

Açıldıkça açıldı, kapanmayan o yırtık