Aşk

aşk ne ki diyorsun ya

her şey sen iken

her şeyi sevmek seninle

kartopu gibi erimek sonra

beraber

yırtık ayakkabılı çocuğun elinde

bağbozumu aklın aşk

firarı kitaplardan kelimelerin

bir dağın başında açan çiçeğin

meydan okuması tabiata

biz köylü çocukları pek anlamayız

yontulmuş ruhlara hükmetmeyi

heykelleri sevmeyiz

o yüzden aşk taşı sevmektir

mermeri sevmektir

minarelerin elinden tutan göğü sevmektir

kırık leblebi lezzetinde

çiğdem tazeliğinde

azıksız bir günün akşamını

beklemektir aşk

köylü çocukların gözünde

aşk ne ki diyorsun ya

aşk imkansıza meyil

kelebeğe emanet etmek kışı

tıpkı sana sakladığım gibi kalbi

bile bile öleceğini

bile bile zamana gömüleceğini

bütün umutların arsızca

sevmek

kafdağındaki periyi

ışıklı caddelerin süsü ol sen

ben bıraktım türkülerimi

isimsiz bekleyişlerimi

giderken bile

aşk ne ki diyorsun ya

aşk senden bile gitmektir

yeri gelince