Aşk-ı İlâhî

Israrla methedilen; secdedeki başlardır.

Mutlak teslim esastır, İmân Alfâbesi'nde.

İlahî Af`fa mazhar, dökülecek yaşlardır;

Adına gönül denen iklimin Kâbe' sinde.

Acıya taviz olmaz, dîl yâresi değilse.

Öyle ufak rüzgârlar sarsamaz yüceleri.

Asîl ruhlar rükûa tefekkürle eğilse;

Âşıkların bir (Ah!) ı, titretir geceleri.

Bir suskunluk hap`solur kalplerin köşesine.

Başlar ritme tutulur, dizler yere vurulur.

Mânâ ufuklarında varılır neş'esine;

Gönüller otağına, 'Ulu Divan' kurulur.

Sesler uzaklaştıkça, nefesler yükselirler.

Gözler aynı odakta, kulaklarda (Hû!) sesi.

Hurîler, meleklerin ardı sıra gelirler;

Yüreklerde sevdânın o en mâsum bûsesi.

Geceler gündüzlere, gündüzler gecelere

Karışmış bir zamandır, zamanlar ötesinde.

Cümleler parçalanıp, dönüşür hecelere;

Ayaklar yere değer, bir kudümün sesinde.

Nefis, mahkûmdur şimdi; mânâ hüküm bulmuştur.

Sırlar bir bir açılıp; ayıp, günah örtülür.

Tedbir yoktur arada, artık olan olmuştur;

Aşk âteşi vurunca, ar perdesi yırtılır.

'En Sevgili' şân ile kalbe girdiği anda

'Ölmeden evvel ölmek', âşıklar ilkesidir.

Duru pınar gibidir, zihinler bu zamanda;

Varılan her mertebe, huzûrun ülkesidir.

Başlar mutmain kalkar, eller arş`a yükselir.

Yüzlerde nûr şavkları, çöker kalplere huşû.

Uzak, çok uzaklardan ılık rüzgârlar gelir;

Âlemleri mest eden, Aşk-ı İlâhî`dir bu!