Aşk-ı Revan

Hüzün treninden aldım biletimi

Döner miyim geriye bakar mıyım ardıma

Bilmiyorum...

Nefessiz kalıyorum karabasan tünellerde

Kompartımanlar hüzün kokuyor

Göğsüne yaslandıkça yalnizliğin

Kangren soğuklar işliyor tenime

Kaçıyorum senden ey hayat!

Yeter taş vurup kırma artık cam kalbimi

Islatıp kaçma ateşten bedenimi

Gözlerinde yaş olsam da

Kimseler silmese beni...