Aşk-ı Şedîd
-//
Bir deli poyraz savurdu bizi
Eylül kokuyordu saçların ve ellerin
Hüzün bastım sol yanıma
Soğuktu ve kibirle bakıyordu her mevsim
Saatlerin yelkovanları kırık
Akrebi ağı sunuyor zamana
Sensizlikte
Sözlerimi esir alıyor
Beni benden alan bir hıçkırık
Yürekte kızıl bir şerbet
Dilde zehir ve em
Aynı anda derin bir zıtlık
Şiirlerin intihar günü bu gün
Külde bıraktığın yüreğimin
Yanmayı kendine cennet bildiğim bir mantık
Bizim müşterek acılarımız vardı
Aklın tutulduğu hayallerimiz
Bizim imkansızlıklarımızdı bizi aşkla yoğuran
Görmeden denizi
Çözmeden med-ceziri
dalgasını hissedişimiz
Sensiz harabım ve zebil
Şimdi aklında milyon
H a t t a
Milyar haneli bir sayı tut
Tuttuğun sayının
Milyon katı kadar hasretinle kanadığımı bil
Öfkemin sanığı sen değilsin
Sen değilsin kırgınlığım ve küskünlüğüm
Güneşin küfrü beni amansız yolculuklarda terletmekti
Ki zemheride bile üşümedim yandım ha yandım
Yüreğimin nemli mısralarında ağladım
Bıkkınlığım kendimeydi sana değil
Hayalin tek avuntumdur
Ben serserice sevmeyi
Yüreğimi aldatır sandım…
Günlerin kavrulan saatlerini kırmak geldi içimden
Güne ve güneşe sensiz başlamanın hüznüdür beni d/ağlatan
Dudaklarımdaki tuzun çatlaması sanma bendeki susuzluğu
Sana susamışlığımın hesapsız düşüncesidir
Beni çölünde çoğaltan
Şiirlerimde bütün sözcükler baş kaldırı içinde
Güllerin kokusu bitti sensiz…
Geçmiş baharları anlatır bahçemdeki begonvil
Mevsimleri süpürür hüznümün en derin girdabı nihayetsiz
-n u r e t t i n ÖNDER