Aşk: Ölüm Kadar Masum Değil! !

eskir bir sevdanın gözyaşları masalda

dökülmüş anka kuşunun kanatlarına

bir kıvılcım

bir uzun ateş

ayağında çöl tuzu

yan

yan bitmiyor

ektiği tarlada, hasretin tohumlarıyla

bir kız hasadını topluyor

denizci sevgilisine, yıllar önce ölen

mezarının üstünde otlar

soluk ay ışığında ayrılık türküleri söylüyor

kulak kesildi gecenin dorukları

bir bıçak düştü

çığlık sessizliğine, yüreği al'a kesti

bir fesleğen öldü, sardunya sararıp düştü

hiç kimse duymadı yakarışını

kırıldı kanatları, bir serçe köze düştü

yüreği delip geçti, kınından çıkan hasret

talanlara kurulan saat, ateşten bir taçla

kondu kuşlar gibi zamanın akışına

durup durup çatladı kabuk

kanadı yara

hüzün perdelerini çekti gözlerin penceresi

ektiği tarlada, hasretin tohumlarıyla

bir kız hasadını topladı

sırtında sürgün geçmişi, köz tutar gibi tuttu

geldi yangınların rahminden, denize ateş düşüren

suyun alazıyla ovdu ellerini

ne ay ışığı vardı gecede, ne kendine acıma

adanış hazırdı yalnızca

çözdü yüreğinin palamarını

döktü küllerini

...

gözlerini kapattılar, yüzünü örttüler ak köpüklerle

hiç kimse duymadı küllerin iniltisini

biraz düş, biraz gerçek, hayat yalan söyledi