Aşk Uçar Anı Kalır

kayıp güneşin yok olan ışıkları

bir damla göz yaşıyla örttüğü

simsiyah gecenin sürgün vaktine

sus çoğaltıyor dokuz boğum

sırılsıklam ıslanan umutları

acı büyütüyor uçurum uçurum

düğüm düğüm çözülüyor

gözlerinin kıyısına sığındığı sandığı

inanıp kandığı

sonu aynı biten hazan tutulması

üstlenirken göğünde yırtılan

zemheri mavileri

susmayan aklın iniltileriyle

köz düşürüyor

içinde kopan karmaşalara

düş boşlukları dalgalanırken

aşka inanmışlığı kilitleniyor

içsel ihtilallerle

puslu yalnızlığı kendi içinden

ayrılık yollarına kül döküyor

suskun nefesinden

ağladıkça dağlayan küs kırıkları

aşk eksiği sağıyor yasla

yıldızlar pul pul simlerini dökerken

yüreğinde esen ince rüzgâr

bir kadın üşütüyor yalnızlığa

kimse bilmiyor...