Aşk Ve Esrar

mahkumların bir geleneği vardır

koğuşa getirilen bahtı karaya

Allah kurtarsın, derler

bu aslında, birkaç lira verir misin, demektir

önce ceplerini yoklarlar adamın

ardından kalbinin zulasını deşerler

hal hatırdan sonra

bıçak sırtında esrar getirirler

bu aslında, ya esrarı tadarsın

ya da bıçağı yersin, demektir

bıçağı yersen yaralanır ya da ölürsün

esrarı dudaklarına götürürsen

bir ömür emniyete alınmış mahkumsun

aşk da böyledir, der zindandaki Adem Babalar

bu sefil ruhlu yaratıklar için

aşk bıçak sırtında sunulan bir esrar

ya bıçağı yer, bir kere ölürsün

ya da esrarı tadar kul köle olursun

hani diyeceksiniz ki hapishanede esrar ne arar

adam zaten zehir tacirliğinden girmiş içeri

hani diyeceksiniz ki bu devirde

bu kanı bozuk dünya semasında aşk ne arar

mahkum yorganını silkelediğinizde

lifler arasından bembeyaz toz dökülür

adam zehriyle uyur da kimse bilmez

kimse bilmez kalbin yitik zindanlarında

çığlık çığlığa aşkla doludur nice Adem

dünya semasından yağmurlar dökülürken

kalbin denizinde ne ateşler yakılır

aşk ve esrar; bıçak ve kan gibidir

yaralar, kanatır, ağlatır

tutkulu, arzulu ve yalnızlıkla doludur

hadi uyan ey Havva oğlu Adem

bu ne sarhoşluk, bu ne rüya

bırak saplasınlar kanlı bıçağı kalbine

adam gibi ölürsün bir kere...