Aşka Inandığım Için

kıraç dağda kuruyan bir ağaç olduğuma bakmayın siz,

aldırmayın yalnızlığıma

bana sürüyle göçmen kuşlar uğrar

dallarıma konar keklik gibi kızlar,

kelimelerimle kanatlanır sevdaları

rüzgârları ses alır nefesimden,

kalp sızıları diner kırık olanların

şifa bulur söz yaraları

sürünce dilimdeki merhemden.

sakın dokunmayın derime kazınmış kalp çizgilerine

çakıyla yazılmış isimleri silmeyin benden.

her seferinde yanıma yorgun bir güvercin düşer,

yine bana kalır solgun yüzünü güzelleştirmek

aşkın cezasını çekmek;

onun yerine üşürüm ayaz gecelerde

onun için seyrederim yıldızları,

ölünecekse ölür

ağlanacaksa ağlarım;

kurusam da kime ne!

bir âşığın duası yeter bana,

belki ben de sevi açarım yeniden

giderken bir gülücük bırakırsa.

şaşırmayın,

aşka inandığım için

bu bahar tomurcuklandım birden,

damarlarım dar geliyor artık kanıma

canıma can katmış sevenler,

şimdi uzak bir yerde

karşı sahilde bekleyenim var;

durun,

ağaçlar gidemez -demeyin-

kesin beni

götürün kalbi maharetli sevda ustasına

nasıl olsa o yapar

çatma bir sandal çıkar gövdemden.

bekleyin,

sevdiğim gelip oturunca gönlüme

ayakları değince kaburgama

göreceksiniz

kasırgalara kafa tutan

bir kadırga olacak benden.