Aşkın Biz Hali

Aşkın Biz Hali

Aşk, ömrün iki beden yalnızlığını vurur suretine

Oysa zaman ihtiyar bir gökyüzünden başka bir şey değil artık

İçime attığım bir ülkesin, hani o hiç gidemediğim

Hiç dokunamadığım bir tende sızlar kimsesizliğim

Bahar sıcağındaki ayaza tutulur ruhum

Yetim hakkı yemiş günahlara bürünür gözlerinin karası

Ve varlığın, kimsesiz sokak uçlarında ağlatır çocukluğumu

Sonra kucağımda ninnisiz uyuturum sensiz her geceyi

Beklemeyi bile utandıran bir vuslatın döngüsünde sallandırırım tebessümlerimi

Kaç iklimsiz sabaha uyandırdı gözlerin gözlerimi bilemezsin

Bilemezsin hangi ah-uzarda inletti melekler yeryüzünü

Bilemezsin sensiz her gece kendimi nasıl öldürüp

Her sabah tekrardan nasıl dirilttiğimi

Demi solmuş ayrılıklar demlendirirken göğüs kafesimde varlığını

Hicap eder arş-u alada tüm sensiz yazılan cümleler

Feryadı figana bulayıp durur şairler

Kerbela'da aşka esir edilen yürekler, boynunu vurdurdu aşk aşk diye

Bırak gölgene yüz sürsün bu kimsesizliğim

Bırak dudağımın çatlaklarında zikre dursun ismin her kederde

Acı çekmek içindir, der bir şair

Ve vurur ayın boynunu dokunduğun yerden

Oysa bilemedi, her şair biraz katil biraz celladıydı cümlelerin

Biraz sen biraz da bendi cümle aralarında

Mevsimlerden kış, günlerden sen ertesi

Vuslatın hıçkırıkları yankılanır nağmelerde yokluğuna

Sonra boğazıma düğümlenir bütün sabahlar

Heyhat!

Görmedin gözlerimle gözlerini

Oysa aşka abdest aldırır suretin

Ve bir Yusuf daha düşer kuyuya

Züleyha'nın parmağından damlayan kana dokunur kirpiğin

Bedevi bir suskudur ismin, aşkı üç harfe sığdıran

Aşk oyun bozdu ve kırdırdı kalemi can damarından

Halbuki aşkın elleri olsaydı şuan bizi yazardı

Gözleri olsaydı sen gibi bakardı

Bir kokusu olsaydı karanfil gibi kokardı

Ve eğer bir silueti olsaydı mutlaka aşk sana benzerdi.