Aşkın Çocuksu Karamsarlığı

Yürürsün zamansızlığın zamanında

Seni kendine çeken bir ten uyumu vardır hayatın

Uzanırsın dallarına

Herdefasında bir umut düşer sol yanından

Toprak sen olur

Yağmur yeşile bürünür

Yelkovanın buğusunda.

Acır gözlerin

Dizlerin nasır tutmuştur düşmelerinden

İnadına yaşarsın ama

Hayretlik bir gülümseyişin vardır

Zırhın darmadağındır aslında

Birkez olsun indirmezsin gözlerinden sevinci

Birkere bile istemezsin

Gölgene düşen hayıflanan bir seni..

Dileklerini kurutursun aşkın is kokan damında

Beklentilerin küçük

Ama yer yok sana şu koca dünyada

Beklersin sıranı

Ve indirmek için gamsız zırhını

Büyütürsün rahminde

Acının haylaz oğlanını

Ellerin bir parça umut pıhtısında

Yalancı bir gebeliğin sonunu bekler gibi beklersin

Ya tutarsa ümitleri geçerken kapıdan

Son bir bilet alırsın umut düşüne

Gidiş tek kişilik dönüş ise hep iki kişiliktir.

Ve cam kenarı onun için ayrılmıştır aslında.

Bilirsin

Geçen şehirleri sığdırırsın bavuluna

Son durakta beklenen sen gibi beklemez seni

Enazından senin gibi değildir gözleri

Ağlarsın aşkın çocuksu karamsarlığına.