Aşkın Kalanı

son çiçek dökerken yapraklarını

eşsiz yağmur adlı doğa romanı

süslerken kentin sokaklarını

duyulmamış bir feryattır aşkın kalanı

sedası sonsuzluğun yegane neşesi

sisli bir gece olmuş ömrün gerisi

alışmamış bir gönlün aşk çilesi

gözyaşının boğduğu aşkın kalanı

toplarken gözlerinde tebessümü

sonsuzluk diye yürürken ömrünü

akla girendir gönlün ölümü

sancısı sadece aşkın kalanı

şafak sökerken doğar umutlar

dünyanın ahengi gibi batarlar

ama umut dünyayıda atlar

topraktayken bile doğar anlayansa aşkın kalanı

varmıdır merhemi bulsun bedeni

varmıdır kaderin yazacak mürekkebi

düşsün bir ana neşeni

unut gönül sensin aşkın kalanı

devan ateşin külü

yolun yangınların hüznü

ötte görsün alem aşkın bülbülü

çünkü sensin aşkın kalanı