Aşkın Öteki Yüzü

gözlerinde dururdu zaman

baksan derdim

baksan hiç ayırmadan...

ki her seferinde çatlardı hırsından

bendeki hükmünü yitirdiği an...

o an ki

bilinesi değil bir sonsuzluk başlardı ardından

ve işte o zaman

kızıl çığlıklı bir ölüm

tenimi yakarak kopardı dudaklarımdan...

hep dururdun o an

hani az öncesi şafaktan

-öylesi...

yani yasak savar gibi

hani/ zamanı baştan kurar gibi

bakardın...

ve bir düşü döşünden bıçaklar gibi

susardın

ve her seferinde beni boşluğuna asardın...

oysa

oysa dokunsan

konuşsan

bir daha

bir daha doğardım sana/ yeni baştan...

.../...

şimdi

yarı mecnun kurtardım diye kendimi

aşk saydığın talanından

öfkeler biriktirip heybende

timsahlara öykünerek ağlıyorsun ardımdan

-kanmıyorum ya neyse

alışkınım böyle sevgi kılıklı nefretlere-

korkma

döneceğim elbet

akla rağmen /döneceğim aşkla...

beceremedik madem

aşkı sevgiye dönüştürmeyi

celladına mecbur bir kurban gibi

döneceğim en nihayet

bitiresin diye / yarım bıraktığın işimi