Aşk/ın Rengi...

gül kurusu gecenin siyahındayım

korkularım diz boyu

yine düşünceler sardı dört bir yanımı

düştü yine aklıma sensizliğin yangısı

meğer aşkın köhne ve harap limanlarına sığınmışım

yaklaştıkça kıyısına hep batmışım

sen ise hala tozlu raflardan gülücük atıyorsun

sevilmenin hakkını veremiyorsun

oysa acınacak haline gülüyorsun

evet sevdim seni

ölesiye sevdim

kendimden çok sana değer verdim

hiç kimseyi yerine koyamadım

sen ise beni hayatına sığdıramadın

gündüzler zehir geceler haram oldu

bitmez sandığım sevdam

siyah gecelerde kayboldu

içimde büyüttüğüm aşk bana ders oldu

öğrendim ki

ne düşleri pembe ne hayalleri beyazmış

ne huzuru yeşil ne de umutları maviymiş

arzularıda kırmızı değilmiş

aşk sadece iki renkmiş

beyazda başlayıp

siyahda bitermiş