Aşkın Yangını

Aşkı gördüm dün gece

Bir köşe başında tek başına

Oldukça üzgün ve kederliydi

Gözlerinde çiğ gibi hüzün damlaları

Akıyordu solgun yanaklarından sessizce

Bakışlarını yere indirmiş, boynunu bükmüş

Pörsüyen nârin bir çiçek misâli

Öylesine dertli, öylesine kederli

Yürekleri parçalıyordu onun bu mahzun hâli

Sordum usulca nedir bu hâlin diye

Yüzüme şöyle bir baktı ve ağlamaklı bir sesle

Ah şâir ah! bakılmaz oldu eskisi gibi artık yüzüme

Kadir kıymet bilmez oldu insanlar

Gidiyor bu çok gücüme

Nerde akşam orda sabah,

Belli değil kimin eli kimin cebinde

Kalplerdeki duygular ölmüş bir bir

Yeller esiyor hep yerlerinde

Ben üzülmeyeyim de kimler üzülsün

Ben ağlamayayım da kimler ağlasın

Dedi aşk sitemkâr sözlerle

Kelimeler düğüm düğüm oldu sanki boğazımda

Diyemedim bir tek söz bile

Burkularak yüreğim ayrıldım aşkın yanından

Bir kıvılcım da bana sıçradı aşkın yangınından

(14 Nisan 2007/ İstanbul)