Aşkla Yanmayalım Diye

Ne güzel duygular akmış dışına

Kalbin içinden taşmış sevgiler

Beklemek candan seven birini

Artar içinde büyüyen sevgi.

Bir gün, bir hafta, bir yıl geçer de

Zamanın sarkacı salınır durur

Bir bakarsın hasret içinde kordur

Yandıkça yükselir göğüne sevgi

Gözünden dökülür sevgi rahmeti.

Gecesi gündüzü bir ayrı güzel

Vardığın vuslat gönülde kaynar

İki gönül bir olur severek atar

Sevmek sevilmek hasretle bilenir

Kavuşmak, bedenen değil gönül iledir.

Bir gülü seyret, bir de bülbülü,

Sabaha kadar feryat eder ya

Bir bakar sabahın son noktasında

Gözleri yumulur dayanmaz olur

Bülbül yenilir, gonca gül olur.

Hayretle açar ki gözleri şaşar

Nerden nasıl geldi bu güzel yar

Ben yine kaçırdım açılan gülü

Figan eder bülbül hasretle yanar.

Darbı mesel işte söylenir durur

Hasret olmasa bülbül öter mi?

Araya konan engel değildir

Aşkın ateşi yakmasın diye

Ayrı kalır gönüller severken bile.

(Mayıs 2011 İstanbul)