Aslında

gölge gibi boş ömür,

her şeyin bir sonu var..

yüzün mahzun,

yüreğin yas evi gibi...

güneş altında ömrünün son günleri,

çektiği emekle ne gecesi

ne de gündüzü belli...

yaşayanlar bilirler ki

ölecekler bir gün...

ama ölüler?

bir şey bilmezler artık

onlara sevgiler,

kıskançlıklar haram şimdi

ve her şeyleri;

nafile bin pişmanlık...

bitmez denilen günler,

pencereden bakarken kararacak

artık sokağa açılan kapı,

ebediyen kapanacak...