At Arabası Ve Sahibi

Aptal bir at bu

Tarla yolunda ise hep hasta

Asılmak lazım hep iplerine

Rahatsız da bir oturak

Açılır durur tahta araları

Beşik gibi sallar durur

Alaca karanlıkta kör kalır

Sürmek onu kendimi sürmek gibi

Islaksa bir de toprak

Vadinin uzak tarafında

Evden gelirler buralara

Seneler oldu bir gözüde görmez oldu

Arsız gönül sevdi bir kere burayı

Hasta ama savaşçı

İçer ama sitemkar

Beklemek ve sabretmek ister

İçinden gelenleri anlatmak için.