Atayurt Destanı-2-
Bu şehirler yabancıdır bana
Taş uyur, ses boğulur sokakta
Ataların soluğu düşmez buralara
Taş sokak yük olur ayakta
Duvar yorar, gök parça parça
Cam bölmüştür mavisini
At nalının sesinde buldum
İçimdeki eski adımı
Düşten değil bu çağrı bana
Kandan kaldı, izden kaldı
Atalar “yola düş” demişti
Gönül sözü bizi bizden aldı
Bir altından gül taşır bu yürek
Tomris Ana’dan yadigâr
Rengi geçmişte kalmış olsa
Kökü bozkırda hâlâ vardır
Ata kültü budur bilene
Ölüye değil diriye
Ad çağrılır, yol açılır
Her dua bir yurttur
Şehir tutmaz artık bu canı
Boz atlar içimde doğar
Yele rüzgâr, gözler ufuk
Gönül bozkıra varır
Atayurt bir yer değildir
Ruhun tek eğildiği yerdir
Ata Toprağa varınca gönül
Öz adını bulur
Destan kılıçla yazılmaz
Öze dönüşle olur, bilirim
Ata yurduna varan insan
Kendine kavuşur, derim..