Ateş-i Suzan

Eyy benim ateş-i suzanım

Eyy gönlüme mir

Eyy gönlüme

Ferman bellediğim makber

Reva mı sırtımda yasımı sıvazlayan bu el

Kanımı pervaneye şule eyleyen

Bu kırık kanatlar, reva mı

Yokluğunun mihrabına oturttuğun c'ismime

Merhametin tüm kapılarını kapatan

Bu kehanet-i ihanet, reva mı

Eyy benim akli melekem

Eyy sabrımın baş harfi

İsyanımın son harfi

Aşkta ki

İki hecem

Mahrem bildiğim hanedanında

G'özümü âmâ eyleyen bu efgan

Bendimi ağyâr eyleyen

Bu suzan reva mı

Kolay mı şimdi

Koskoca mülkünü terk eylemek

Kolay mı divane libasini giyinip

Sensizliğe revan

Yollara düşmek

Teni sıyırıp ruhdan

Adem misali

İki yüz yıllık bir çırpınışa

Razı olmak kolay mı

Meyvesi

Kabil olan bir aşkı

Kutsamak kadar

Vehimdir gayrı sensizlik

Tövbe tutmaz dilimin

Son mührüdür vur'ulan .!

Azadeliğimin nirvanasıdır bu cinnet

Cennet ve Cehennem arasında

Seni sev(ç)mektir Allah'ü alem

Dili recm eyleyip aşktan yana;

Yana yana,

Meryem'in sus orucuna

Niyet eylemektir

Vurulmaktır şeb-i arusta

Öyle ki

Komşu olmaktır Salebe'ye

.

.

.

Ruhu Azade