Ateşin

.

.

uzak bir kasaba

kör

uzun

siyah saçlı kadın

durdu sustu

soğudu mevsim

eskimiş bir mayıs geçti içinden acıtarak usulca

buğday rengi saçları okşadı

rüzgârı olmayan bu yer

sarışın bir çocuk telaşıyla kor

hiçbir izaha oturmayan

gözleri çakmak kalbinde fitil

bu çoook uzak şehrin orta yeri

oturup taş merdivene

oturup kendi kıyamına

kekeme bir incelikle

"ya yine unutursa...

( bütün yol çekildi içinden)

 unutmasın üç kere.duamdır bu"

yer gök sağanak bulut indi

uzakta çoook ücra okul ve bahçe ve kadın

kör ve kor arası

kuş uçumu git git bitmeyen

yarı açık yarı kül

gök mavi yer bozkır

elini uzattı üç Amin dedi

öptü bütün kuşları gagasından

okşadı sarışın dileği gülümsedi

bulutlar yarıldı gün ışıdı

çocuk elinde beş küçük taşla

güneşe baktı yol çekildi aradan

çözüldü duanın dili

dilin buzu çözüldü

o uzak şehirde içine saklandı çocuk

o uzak yerde kör

siyah

kalbi ateşîn kadın

iyi ki / iyi ki

diye göçtü bütün kuşlar

.

.