Ateşin Gözü

Görmedin ki ateşteki öfkeyi...

Her şey can derdinde sönen mum bile

Ölüm denen gerçek götürmez hile

Ateşin gözüyle bakınca küle

Yanmak neye denir anlarsın belki

Bahar olur elbet; yaz gelir dile

Kardelen kaderi çekilen çile

Zemheri eliyle değince güle

Donmak neye denir anlarsın belki

Ey yalan dünyanın yorgun hamalı

Söküğün çoğalmış urban yamalı

Neylersin seninle gelmeyen malı

Kanmak neye denir anlarsın belki

Yağmura su dersin güneşe ışık

Harama tat vermez altından kaşık

Tersine dönünce aynalı beşik

Sanmak neye denir anlarsın belki

Kibrin kıskacında kalabalıklar

Suyun ezgisiyle ağlar balıklar

Zikir'e dalınca bütün varlıklar

Anmak neye denir anlarsın belki

(Günbatımı düşleri...S...7)