Atlı Bir Kadınca

I

inmeye çalıştığım bir çizgiydi kader

ve ben bir güne iki güneşi sığdırdığımda

sustum...

Tanrının elime verdiği noktalar arasında

bir kaç cümle kurmaya çalıştım

virgüller arasında sallanıyordu günahlarım

sallanıyordu ki ansızın

ben bir vucudun noktaları arasında

tarifsiz bir vucudun upuzun noktaları arasında

kendime virgüller aradım

böyle zamanlarda bir kuşun kanadından

ben bir kuşun kanadındaki iki günah arasından

kendimi çalıyordum.

/bir güvercin kanadı

bıçaklandı

ey özgürlük!

bir güvercin kanadı/

...

II

bir kaplumbağanın benle aynı zamanı yaşadığı dünyada

ve bir karıncanın kaplumbağayla aynı zamanı yaşadığı dünyada

ben brüt bir yalnızlığın aşk acısını akrep ve yelkovana

çok net bir yalnızlığın diş ağrısını kaplumbağa kabuğuna

ve ben çok ben bir yalnızlığın ağırlığını ağırlığıma

sığdırdım...

güneşe baktığım zamanlardı

bilirim, kavrulurdu boşluklarım

hatırlamanın hatıralara gömüldüğü

çürütecek bir avuç toprağın kalmadığı

toprağın bile iki yüze bulandığı

hatıralarda ben aşkı aradım

güneşi tuttuğum zamanlardı

bilirim,yalnızlığımı bir çok göze hapsettim

ve ben

-bir martının gözleri arasında gidip gelen ben-

neden hiç bir aşkın gözlerinde belirmedim

ya da hiç mi binmedim

atlı bir kadıncaya

doğrusu,

aşk jetonla yaşanacak bir duygu olmadı

yaratıldığından beri insanın...

/bir inanç aşka kandı

ey aşk

damarından akan zehirli bir kandı/

...

III

anlamsız şeylere anlam yüklemesini bildiğim zamanlarda

ben ne bir kadına

ne bir aşka

ne bir soruya

ya da ne bir olana

hiç bir anlam yüklemezken

çoğu gecelerde yalnızlığıma çok ağır anlamlar yükledim.

yükleminden yoksun dört duvara sığmayan cümlelerim

yalnızlığıma yüklenirken

ben cümlelerin ardında kalan noktalar arasında

ve noktaların arasında kalan iki kanat arasında

günahlara bulandım

aşk,

bir ressamın kağıtlara çizdiği kanatlara

bir cümlenin sonuna koyulan noktaya

ya da bir kadehle birlikte içilen şarkılara

hiç benzemiyordu.

daha çok yarısında terkedilmiş bir cümleydi aşk

devamında bir sıradanlık esir alıyordu aşkı

ve noktası olmayan cümlelere bulanıyordu yalnızlık

/yarım kalan bütün cümlelere nokta koydum

ey sevgili

hani bir denizin vazgeçemeyeceği masmavi bir koydun./

IV

anlamaya çalıştığım bir tutkuydu aşk

ve olur da bir gün iki kalbe bir aşk sığarsa

nokta!