Attila İlhan Gelir

An gelip,

Kararıp da gökyüzü, üzerime yıkılırken bulutlar

Şairliğimden utanır gibi döküldü gözümden incilerim

Ne heyecanı kaldı sevmenin, ne güzelliği menekşelerin

İşte o an yüreğimin muhabbeti sustu,

Kan kustu hüzünlerim.

Korkmadım kızılından şarabın, içtim en köpek öldürenini de

Yırtıldı ciğerlerim, tıpkı o hüznüm gibi, şimdilerde ifrazat rengim,

Bir korkum kaldı sadece, dağlarımın sesinin yüreğime vurduğu

Sadece barut kokularının genzimi yaktığı.

Anaların tıpkı ülkem gibi hep ağladığı.

Üç ayaklı sehpalara zincirlerin vurulduğu,

Kapanan zincir kilitlerinin

Körpe bedenleri yok edenleri hep yukarıda tuttuğu.

An gelir,

Son umutlarımızın da yeşerdiği,

Çiçeklerin sadece hazan ile solmaya başladığı

Sevda türkülerin gönül kubbelerimizde inlediği

Rahmetin tepemizden eksilmediğini de görürüz, kim bilir.

Şairler yine dolaşır tepelerinde,

Tenhalarımız yine şiirler yazar, türküler söyler

İhanet, hıyanet korkudan ölür içlerimizde.

Kim bilir,

Kim bilir belki bir Atilla İlhan gelir

Kim bilir her hangi bir zamana

Herhangi bir can gelir.