Avaz

sis dağılıyor

kostak bir rüzgar dağıtıyor şehrin üstüne çöreklenmiş flu perdeyi

gözlerimin mavisini kızıla boyarken uykusuzluk

yine dibe vurmuş balıklar gibi

hüznün yedi kat dibine gömülüyüm

solungaçlarım som keder

yine kirli bir nehir gibi akıyor içime yalnızlığım

yalnızlığım ki benim cehennemim

yalnızlığım benim arsız misafirim

her gece istilacı barbarlar gibi destursuz çadır kurup

hoyratça tüfek çatar kalbimin kılcallarına

kalbim demişken

kalbim içi düş kırklığı dolu bir kumbara

silkelesem

sen şıngırdarsın hala

sen dirhem dirhem azaltsan da beni içinde

ben gün sayan bir mahkum gibi her güne bir çentik atıp

ıssız bir inzivanın cam kenarında uykusuz, umutsuz bekliyorum seni

bir maden ocağı gibi kazsalar da göğsümü

kimselere zerre vermiyorum

sana saklıyorum içimdeki cevheri

belki bir gün gelir içimi kazarsın diye

sana ayırıyorum sevgisizlikten çatlamış dudaklarımı

olurda bir gün ıpıslak öpersin diye

hüzün komalarında jilet artığı şarkıları ninni gibi dinleyip

bu kirli şehrin kirli mazgallarından kan olup aksamda

çığlık çığlığa özlemler asıyorum gök kubbeye

her gök gürlediğinde

belki avazımı duyarsın diye