Avcumdaki Ölü Akrep
yalnızlık ilgimi çekiyor bazen
en kalabalıkta bile
kimseyi umursamıyorum
hiç kullanılmayan porselen gibi
nadideyim
metroda tekli koltukları tercih ediyorum
sokaklarını bilmediğim semtlerden geçerken
gölgem söz olur
aşkı rast gitmeyen evlerden geçer
yaşamayı fısıldarım tatlı bir rüzgar gibi
gözleri renksiz kadın
gökkkuşağını gösterir
bir deniz bir şarkı bir de kalbim
eksik ayrılır ayrıntılardan
ayrıntılar algılarda gizlidir
bildiniz mi
İzmirimsi bir sabahtır
bütün mutsuz uyananların elinden tutar güneş
siz içinizdeki makineyi sustursanızda
el oğlu duyar kardeşin duymaz*
hatırladığınız, giydiğiniz giysinin hipnoz rengidir
heyecan geçmişi düşünür ,, yaklaş
ateşle su arası, dur
konu basit
ömrümüz
panikledikçe
gülüşünüzün tonları kaçar
yakaladınız mı
inançtır
çöllere, yılan sevişmeler sunan
bu coğrafyada orta kapı yok
bahsettiğim
kendimize bile figüran olamadığımız
...
bak bu aşktı
palavralardan arta kalan
senin karanlığın ve senin gitme vaktin
ordasın
mı
bilmiyorum
bata çıka yürüdüğün için
bir şey söylemek isterdim sana
bir şey...